Welkom bij Barbara Driessen

Welkom bij Barbara Driessen

Interview met Barbara Driessen, gepubliceerd in Onkruid.

Vanaf oktober start het Onkruid-college de nieuwe leergang Vrouwenkracht (met als ondertitel sjamanisme voor het leven van alledag). Auteur en docent/begeleider is Barbara Driessen, schrijfster van o.a. De helende kracht van het medicijnwiel en Beelden als wegwijzer. Ze heeft nog enkele boeken op haar naam, allen uitgegeven bij uitgeverij Akasha. Tijdens verre reizen deed ze inspiratie op bij de aboriginals, indianen en verschillende westerse sjamanen. De laatste twaalf jaar leidt ze haar eigen centrum en hoeft ze niet meer zo nodig weg. Want uiteindelijk kun je het allemaal in jezelf vinden. En bovendien: er is hier nog een boel te doen.

Om gelijk maar een punt van mogelijke verwarring uit de weg te ruimen: de leergang is ook voor mannen. De zogenaamde vrouwenkracht is immers in elk mens aanwezig. Toch lijkt de naam een scheiding aan te brengen. Werpt hij niet onnodig drempels op?
Nee, niet als mensen het goed begrijpen. Vrouwenkracht heeft niets te maken met feminisme of kijk ons vrouwen eens, maar met de vraag hoe open en intuïtief je durft te zijn. Durf je te kijken naar je gevoelens, je dromen, je spiritualiteit, alles wat in je onderbewuste leeft? Vooral in deze tijd is het belangrijk dat deze kracht door zowel mannen als vrouwen wordt ontwikkeld. Voor veel mannen is dat nog een schrikbeeld. Dat heeft te maken met het feit dat de balans ook naar de andere kant kan doorslaan. Als het mannelijke ondergesneeuwd raakt, komen mensen in een soort flow van ik hoef niets meer. Daaruit blijkt dat de wilskracht ontbreekt. Ik heb geen bezwaar tegen softies (wel jammer!) maar als je ook de krijger in jezelf wilt voeden, ga je vanzelf iets met die wilskracht doen.

De leergang is uit heel veel verschillende elementen opgebouwd. Droomanalyse, mandala-tekenen, gesprekstechnieken, bio-energetica oefeningen... om maar een greep te doen. Zelfs handlijnkunde komt summier aan bod. Wat bepaalde je keuze bij de samenstelling van het lesmateriaal?
Van huis uit ben ik kunstzinnig therapeut met als specialisaties muziek-, dans- en droomtherapie. Verder heb ik alle dingen die in de leergang aan bod komen zelf gedaan. Als je iets wat je verkondigt niet zelf hebt beleefd, mist wat je zegt een toch bepaalde diepgang. De noemer vrouwenkracht waar het allemaal onder valt, zou je ook creatieve spiritualiteit kunnen noemen. Het is aan de student zelf om daarin al spelenderwijs zijn eigen weg te ontdekken. In de eerste drie lessen wordt van alles aangetipt. Daarna kunnen mensen besluiten of ze door willen gaan en wordt het een en ander uitgediept. Ik zie het als mijn opdracht om de opleiding zo sprankelend mogelijk te maken. Bijvoorbeeld door veel afwisseling te bieden en de veelvoud van dingen tot hun kern terug te brengen.

Ik heb een nare strikvraag voor je. Gaat het nu om een pretpakket voor new-agers of om de aanzet tot een diepgaande ontwikkelingsweg?
Dat is een leuke vraag! Het kan namelijk allebei. In het eerste geval zou je alleen de linkerpaginas lezen. Daarop staan alle oefeningen en dingen die je zelf kunt doen. De rechterkant biedt de onderbouwing en theorie voor degenen die meer diepgang zoeken. Beide kanten sluiten op elkaar aan, maar kunnen dus ook los van elkaar worden gelezen.

Iets waar je veel mee werkt, is het indiaanse medicijnwiel. Wil je daar iets meer over vertellen?
Het wiel omvat de vier elementen water, lucht, aarde en vuur, de vier windrichtingen en de vier seizoenen. Om er hier mee in het westen te kunnen werken heb ik het onderverdeeld in de elementen denken, voelen, willen en handelen. Bij vrouwen is de wil vaak onderontwikkeld, bij mannen komt het voelen meestal pas op de tweede plaats. De indianen zeggen: je hebt alle vier de elementen nodig om tot het midden, tot je ware kern, te komen. Verder kun je het medicijnwiel in een buiten- en een binnencirkel onderverdelen. De buitencirkel is de weg van het ego, de weg om jezelf neer te zetten in de maatschappij. Dat is iets wat ieder mens nodig heeft. Als je te snel naar de binnen cirkel gaat, is spiritualiteit ongegrond. Dan ga je zweven. Dan kies je voor de makkelijkste weg. Je neemt je geen verantwoordelijkheid voor de dagelijkse realiteit. In wezen houd je jezelf voor de gek, want pas als je weet wie of wat je bent, kun je een verbinding met de bron aangaan. De lessen van de leergang zijn analoog aan deze twee cirkels opgebouwd. De eerste lessen zijn vooral gericht op de buitenste cirkel. Wie ben ik, wat wil ik en wat doe ik daar mee? Het is belangrijk dat dat allemaal goed wordt onderzocht en op een rationele manier begrepen kan worden. In de laatste zeven lessen, besteed ik aandacht aan de weg naar binnen. Dat is de weg van de sjamaan en de heks. De vraag die daarbij centraal staat is hoe ga ik om met het mysterie van het leven?

Over heksen gesproken, rond de vierde eeuw na Christus zijn er iets van twaalf miljoen heksen (waaronder driekwart vrouwen) verbrand, schrijf je in een van je boeken. Op veel plaatsen in de wereld worden de vrouwen nog steeds onderdrukt. Zitten we nog steeds in een proces van rehabilitatie van de vrouw?
Dat proces is al min of meer achter de rug. De vrouw is bezig haar eigenwaarde terug te vinden en zal die steeds minder aan mannelijke maatstaven afmeten. We komen nu in de tijd van de Godin, waarin de ene mens de ander niet meer nodig heeft om zich compleet te voelen. Het gaat er dan ook niet om de wereld te verbeteren, maar om dat er iets in jou verandert. Als jij gaat stralen krijgt alles kleur en dit weerspiegelt zich in je omgeving. Net als de rimpels in een vijver, die zich verspreiden als je er een steentje in gooit.

Wat betekent vrouwenkracht voor jou persoonlijk? Hoe zag jouw eigen ontwikkeling er tot nu toe uit?
Over het algemeen kun je zeggen dat het in de eerste fase van iemands leven voornamelijk om de lichaamservaring draait. Zo was het ook bij mij. Ik was voornamelijk uit op bevestiging en bezig me aan te passen aan bepaalde normen en gedragspatronen. Maar op mijn drie-en-dertigste kreeg ik kanker. Toen dacht ik: als dit mijn leven is geweest, dan was het eigenlijk heel oppervlakkig. Ik was in die tijd getrouwd en wel bezig met psychologie en groepen, maar de meeste energie ging naar het huwelijk en de kinderen.

Ben je helemaal hersteld?
Ja, ik ben geopereerd en genezen. Zoals ik het zeg, lijkt het vanzelfsprekend, maar het was een periode van knokken om het bestaan. Voor mij gold, net zoals voor veel andere mensen, dat ik eerst in een crisis terecht moest komen om te beseffen dat het leven nog meer te bieden heeft. Na mijn ziekte raakte ik geintrigeerd door de werking van het onderbewuste en volgde een periode van spirituele verdieping. Als je zo dicht bij de dood hebt gestaan, wil je weten wat er daarna komt. Dat hoeft geen zekerheid te worden. Integendeel, als je rust vindt door in te zien dat er geen antwoord op die vragen is, kun je je gaan bezighouden met de echt belangrijke dingen. Voor mij had dat te maken met bezieling. Aandacht hebben voor de dingen, aandacht voor de aandacht zelf. Dus niet het praten van al die mooie woorden maar het leven ervan.

In die periode ben je gaan reizen...
Ja, en daarbij kwam ik ook veel desillusie tegen. Zo had ik me voorgesteld dat de indianen een edel volk zijn en dat als je iets zocht, je het zeker bij hen zou vinden. Nou, de eerste keer dat ik in Zuid-Amerika en Mexico kwam, vond ik ook iets. Namelijk: dronkenschap, misleiding, verslaving, precies alles waar ik niet op had gehoopt. Van de oude cultuur was niets meer terug te vinden. Overal zag je basketbalpetjes, kapotte autos, cola en bier. Het was echt heel erg. Maar als je daar achter kijkt, zie je heel veel verdriet.

In een van je boeken gebruik je de term soul-loss
Dat is een sjamanistische term voor als mensen het contact verliezen met hun bron. Wij westerlingen lijden daar bijna allemaal aan. Als je kijkt hoe mensen leven en werken is er bijna geen ruimte voor bezieling. Zodoende ontstaat er een gat, in de aura of in het heilige wiel, zoals de indianen dat noemen. En in dat gat kunnen allerlei dingen van buitenaf, bijvoorbeeld ziektes en entiteiten, naar binnen komen. Maar soul-loss is niet iets definitiefs, het is een toestand die kan veranderen en die elk mens doormaakt. Ik heb trouwens ook indianen ontmoet die wel hun spiritualiteit hebben behouden, hoor. Op Vancouver Island bijvoorbeeld. De mensen daar houden de oude riten, ambachten en kunstvormen in ere. Ze zien het leven als een tussenfase en beschouwen het als hun plicht om er iets goeds van te maken. Bij hen vond ik het heerlijk om te zijn.

Zijn er specifieke personen door wie je bent geinspireerd?
Eigenlijk heb ik mijn hele leven voorbeelden gehad. De eerste waren mijn ouders. Dat waren geen liefdevolle voorbeelden. Daarna kwamen er vriendjes en vriendinnetjes. Later verdiepte ik me onder andere in Jung en Krisnamurti . En op een goed moment vertoonde zich iemand in mijn dromen die zich chief Joseph van Nez Persé noemde. Hij liet me zien wat er in zijn stam gebeurd was en vertelde toen dat hij was gekomen om me boodschappen en opdrachten door te geven. Ik weet nog dat ik dacht hij kan me wat. Ik heb het in boeken nagezocht. De Nez Persé stam bestond uit woeste indianen, allemaal met van die ringetjes in hun neus. En zoals Chief Joseph stond afgebeeld, met een grote speer in zijn hand, leek hij me ook de liefste niet. Ik schaamde me, durfde het aan niemand te vertellen. Als het een prachtige persoonlijkheid, een soort profeet, was geweest, had ik het kunnen accepteren. Maar later zag ik wel in dat hij een goed mens was geweest en dat het niet om hem gaat maar om wat hij te zeggen heeft.

Kun je daar een voorbeeld geven?
Nou, op een keer kreeg ik bijvoorbeeld een droom waarin ik naar een vrouw in een nabij gelegen dorp moest gaan om haar in te wijden in de hekselogie, de Keltische variant van het sjamanisme. Deze vrouw bleek in werkelijkheid op dat moment in een soort psychose te zijn. Ze kreeg allerlei inzichten maar kon die niet naar de aarde vertalen en was bang, heel bang. Zo iemand moet met aandacht en liefde worden teruggehaald naar de wereld, nuchter met beide benen op de grond. En dat heb ik kunnen doen. Onlangs kreeg ik in een droom de opdracht om naar Peru te gaan, maar ik weet nog niet of ik daar gehoor aan geef. Ik droom nu van een geldschip….(Lacht)

Om terug te komen op de leergang, is wat een schriftelijke opleiding teweeg kan brengen niet vele malen minder dan al die ervaringen en ontmoetingen die je, bijvoorbeeld tijdens reizen, spontaan overkomen?
Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat er een sneeuwbaleffect vanuit zal gaan. Er wordt iets in werking gezet, waarna mensen zullen ontdekken welke richting ze uit willen. Als iemand heel enthousiast wordt over een bepaald onderdeel, kan hij of zij daar op zijn eigen wijze mee verder gaan. Ook wil ik regelmatig bijeenkomsten organiseren. Bijvoorbeeld een keer in de drie maanden een seizoensfeest met bepaalde rituelen. Verder wordt iedereen persoonlijk begeleid - dat moet ook wel want de huiswerkopdrachten zijn ook heel persoonlijk - en wil ik daar heel veel tijd in stoppen. Ik stel me voor dat er schriftelijk een heel goede band kan ontstaan. Het voordeel van een schriftelijke opleiding is verder natuurlijk dat mensen in hun eigen tempo en omgeving kunnen studeren.

Hoe kijk je nu terug naar je eigen drijfveer om naar verre landen met inheemse volken af te reizen?
Die drang kwam vanuit een diep verlangen. Ik noem het een heimwee naar het verloren gegaan eenheidsgevoel. Een gevoel dat ik vooral in de natuur ervaar als er harmonie is, waarbij er een soort van weten is dat het ooit altijd zo geweest moet zijn. Mijn ervaring is dat veel mensen dit verlangen hebben. Ze hebben een mystieke ervaring - dat gebeurt meer en meer in deze tijd, maar die gaat voorbij...het verlangen blijft…

En dan willen ze iets daarvan in hun leven integreren en verwerkelijken..
Ja, en hoe meer ik zocht, hoe meer ik er achter kwam dat je kunt zoeken wat je wilt, maar dat het uiteindelijk hier toch van binnen zit. Het is voor mij een grote verrijking geweest om mijn impulsen te volgen, naar verre landen te gaan en daar over te schrijven. Maar uiteindelijk hoef je niet meer te reizen. Je haalt de wereld naar je toe, naar je binnenwereld. Die realisatie kwam tijdens een bezoek aan een Hopi centrum in Amerika, Arizona. Ergens in een hoek stond een bankje. Toen ik er op wilde gaan zitten, zakte ik er doorheen. Een Hopi-vrouw met slechts één tand zag het gebeuren en kwam naar me toe. Ze vroeg iets, en nadat twee andere vrouwen het hadden vertaald verstond ik het. Wat doe je hier? Ik mompelde iets over hun oude cultuur, heimwee, verlangen, kortom het hele pakket. Toen ik uitgesproken was, vroeg ze: Zijn er bij jullie bomen? Je moet weten dat het daar een kale rotsvlakte was. Ja, zei ik en vertelde haar over onze bomen. Toen keek ze me aan en wat ze daarop zei maakte me heel beschaamd en klein. Vrouw, wat doe je hier toch? Het antwoord is thuis. Toen besefte ik dat wat je niet in jezelf kunt voelen, je ook niet daarbuiten kunt vinden.

Maar je moest naar Zuid-Amerika om dat te ontdekken...
Ja, ik had het nodig om van een Hopi-vrouw met één tand, zonder bezittingen, te horen dat ik niet dáár maar hier moest zijn. Hier ben ik geboren en hier ligt mijn taak. Er is hier nog een boel te doen. In de leergang, bijvoorbeeld.